Μαγικές εικόνες από το Διάστημα: Ρώσος κοσμοναύτης απαθανάτισε ένα εκπληκτικό Σέλας
Η ισχυρή ηλιακή καταιγίδα που επηρέασε τη Γη δημιούργησε μαγικές εικόνες που έγιναν ορατές ακόμη και από το Διάστημα.
Τις μαγικές εικόνες ενός Σέλαος κατάφερε να απαθανατίσει ενώ βρισκόταν στο Διάστημα μοιράστηκε με τους ακολούθους του ο κοσμοναύτης (αστροναύτης) Σεργκέι Κουντ-Σβερτσκόφ.
Ενώ βρισκόταν σε τροχιά πάνω από τη Γη από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), ο Κουντ-Σβερτσκόφ εντόπισε το μαγικό γεωμαγνητικό φαινόμενο κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μιας από τις πιο ισχυρές ηλιακές καταιγίδες των τελευταίων 20 ετών που παρατηρήθηκαν στον πλανήτη μας.
Σύμφωνα με το Κέντρο Πρόβλεψης Διαστημικού Καιρού της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, η τελευταία καταιγίδα ηλιακής ακτινοβολίας συγκρίσιμης σφοδρότητας καταγράφηκε τον Οκτώβριο του 2003.
Τι είναι το Σέλας;
Το σέλας (Βόρειο ή Νότιο) είναι ένα εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο φωτός στον ουρανό, που δημιουργείται όταν φορτισμένα σωματίδια από τον Ήλιο (ηλιακός άνεμος) αλληλεπιδρούν με τα άτομα και τα μόρια στην ατμόσφαιρα της Γης (κυρίως οξυγόνο και άζωτο).
Αυτή η σύγκρουση τα διεγείρει, και όταν επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση εκπέμπουν φως, δημιουργώντας χρωματιστές «κουρτίνες» ή «λωρίδες» στον ουρανό, συνήθως κοντά στους πόλους.
Το φαινόμενο παρουσιάζει ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων, με αιφνίδιες εμφανίσεις και με γρήγορες σχετικά μεταμορφώσεις. Η εμφάνιση του σέλαος, αν και πολύ σπάνια για παραμεσόγειες χώρες, κίνησε το ενδιαφέρον των ανθρώπων από την αρχαιότητα και ήταν γνωστό στους αρχαίους Έλληνες.
Το Σέλας, τόσο το Βόρειο όσο και το Νότιο, παρατηρείται συχνότερα κατά μήκος ζώνης της οποίας το κέντρο απέχει από τους πόλους περίπου 10 μοίρες, ενώ ακριβώς πάνω από τους πόλους εμφανίζεται πολύ αραιότερα. Το κέντρο, για παράδειγμα, της ζώνης εμφάνισης του βόρειου σέλαος βρίσκεται κοντά στη βορειοδυτική ακτή της Γροιλανδίας παρά στην Ευρώπη και αυτό γιατί η ζώνη αυτή εκτείνεται μέχρι γεωγραφικό πλάτος 57 περίπου μοίρες προς τον Καναδά, ενώ μέχρι 77 μοίρες στην Ευρώπη. Έτσι όσο νοτιότερα απομακρυνόμαστε από αυτή τη ζώνη τόσο σπανιότερη γίνεται και η εμφάνιση του φαινομένου.
Επικρατέστερο χρώμα του σέλαος είναι γενικά το λευκό. Όταν όμως παρατηρείται χρωματισμένο, τότε το κόκκινο επικρατεί στο χαμηλότερο άκρο των ακτίνων που πέφτουν κάθετα, το πράσινο στο ανώτερο και μεταξύ αυτών το κίτρινο που γρήγορα εξαφανίζεται. Από τη φασματοσκοπική ανάλυση του φωτός των σελάτων παρατηρήθηκαν εντός του φάσματος αυτών 150 γραμμές από τις οποίες η φωτεινότερη και σταθερότερη ανήκει στο στοιχείο κρυπτό ως και στο οξυγόνο και στο άζωτο.
